Öğrenme Araçları

Mit/Gerçek Sayfaları

Alman Nazileri, ölü yakma odun yığınları için özel alaşım raylar kullanacaklardı

 

Soykırım Karşıtlarının Söyledikleri:

Ölü yakma ateşlerinin sıcaklığı, ızgaraların yapımında kullanılan demiryolu raylarını eritecekti.

Yakma ızgaralarında normal demiryolu raylarının kullanımı, ızgaraları inşa eden ve kullanan SS görevlileri tarafından, savaştan sonra çeşitli duruşmalarda açıklanmıştır. Sobibor’da, 1942 yılının sonunda kampı ziyaret eden Karl Streibel, “demiryolu raylarından yapılmış kızartıcı, taş temelle destekleniyordu.” demişti.
Hayatta kalanlar da, ızgaralarda normal demiryolu raylarının kullanıldığını doğrulamaktadır. Sobibor’da kurtulan Thomas Blatt, özel bir çalışma grubu için nasıl seçildiğini anlatıyor: “Wagner, demiryolu boyunca yaklaşık beş dakika bize yol gösterdikten sonra istiflenmiş, yedek demiryolu rayları yığınının yanında durdu. . . Bir ray almamız emredildi. Kapılar tekrar açıldığında başka bir korkunç dünyaya geri dönmüştük. Lager III [imha bölgesi] yönünde düz yürüyüp rayları kapının yanına bıraktık. Bu, odun yığınlarının yanmış ızgaralarının yerleştirilme yöntemiydi. SS’lerin, tüm güçlerine karşın, rayları neden geceleri çaldıklarını merak ediyordum. Ancak zeki SS Wagner’in, bunun normal kanallardan ilerleme zorluğunu ortadan kaldıracağını gördüğünü tahmin etmiştim."
Bu raylar, herhangi bir demiryolu bakım istasyonunun yakınında mevcut olacaktı. Almanlar en azından bir kereliğine rayları çaldılar, diğer durumlarda da sözüm ona ihtiyaçları olduğunda askeri amaçlar için el koydular.
Aslında Almanlar, raylar için doğru malzemeyi bulmak adına uğraş verdiler. Treblinka’nın kumandanı Paul Stangl şöyle anlatıyor: “Başlangıçta, yakma ızgarasını inşa etmek için tramvaydaki rayları kullandıklarını biliyorum. Ancak bunların çok zayıf olduğu ve ısıdan büküldüğü ortaya çıktı. Bunlar, gerçek demiryolu raylarıyla değiştirildi.” Stangl’ın sözünü ettiği “tramvay”, bedenlerle doldurulup mahkumlar tarafından çekilen yük vagonlarının üzerinde ilerlediği, gaz odalarından gömme çukurlarına kadar döşenmiş, küçük ray açıklığına sahip bir hattı.
SS görevlilerinin ve hayatta kalanların anlattıkları, yakma ızgaralarında, özel olarak tasarlanmış alaşımların yerine normal demiryolu raylarının kullanıldığını ortaya koymaktadır. Bu sıradan demiryolu raylarının (her ne kadar ağır yüklü trenlere sürekli dayanmak üzere tasarlansalar da), odun yığınlarının şiddetli ısısından eridiklerinden ara sıra değiştirilmesi gerekiyordu. Bu gerçek, görgü tanığı açıklamalarını desteklemektedir. Ağır demir rayları eritmeye yetecek şiddetteki ısı, yakma ızgaralarını, korkunç görevlerini yerine getirmede tamamen daha verimli hale getirecekti.
Sonuç
Soykırım karşıtlarının, Almanların “özel yapım alaşım kirişler” kullandığı yönündeki spekülasyonlarının aslında hiçbir temeli yoktur. Bu tür kirişlerin var olduğu (hiç kullanılmadıkları şöyle dursun) konusunda hiçbir kanıt yoktur ve gerek olduğunda bölgeden normal demiryolu raylarının temin edildiği yönünde sağlam kanıtlar vardır.