ابزارهای آموزشی

صفحه های افسانه/حقیقت

"یهودیت بین‏المللی" مسبب کشتار کریستال ناخت بود

 
انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که "یهودیت بین‏المللی" هزینه قتل ارنست وام رات (Ernst vom Rath) به دست هرشل گرینزپان (Herschel Grynszpan) را تقبل کرد و سپس مرگ وام رات را بهانه‏ای قرار داد برای آغاز کشتار کریستال ناخت (Kristallnacht). "یهودیت بین‏المللی" این کار را کرد تا هم برای دولت آلمان ایجاد دردسر کند و هم همدردی بین‏المللی را جهت باز کردن درها برای مهاجرت یهودیان، علی‏الخصوص به فلسطین، برانگیزد. اینگرید وکرت (Ingrid Weckert)، انکارکننده آلمانی هولوکاست، تا آنجا پیش رفت که تمام سران نازی را از هر تقصیری در کشتار مبرا کرد و گفت که کریستال ناخت را یک سازمان دفاعی یهودی فرانسوی، به نام "انجمن بین‏المللی ضد یهودستیزی" (LICA) ، طراحی کرده است.
ولیکن، هرشل گرینزپان از طرف "یهودیت بین‏المللی" یا انجمن ضد یهودستیزی حمایت نمی‏شد. او تفنگ را با پول خود خرید و به سفارتخانه‏ای رفت که وام رات را در آن به ضرب گلوله کشت. وکیل اول او به درخواست اقوامش از طرف انجمن ضد یهودستیزی منسوب شده بود و هزینه او هم با پولی پرداخت شد که در ایالات متحده جمع شده بود. "یهودیت بین‏المللی" هم هیچ "تحریک‏‏کننده‏ای" را به منظور برانگیختن کشتار به سراسر آلمان نفرستاد. این کشتار را هیتلر آغاز کرد، توسط گوبلز به جریان افتاد، و به دست رهبران محلی حزب نازی (Gauleiters) و گاردهای تحت فرمان آنها به اجرا درآمد.

کریستال ناخت چه بود؟

کریستال ناخت ("شب شیشه‏‏های شکسته") کشتاری خشن بود با حمایت دولت که در سراسر آلمان و اتریش در 9 و10 نوامبر 1938 به وقوع پیوست. این کشتار ظاهراً پاسخ  عمومی خودجوشی بود به خبر کشته شدن یک دیپلمات آلمانی به دست جوانی یهودی به نام هرشل گرینزپان (Herschel Grynszpan)، که وی را به خاطر اخراج خانواده‏اش از آلمان به لهستان به ضرب گلوله از پای درآورد. صدها کنیسه به آتش کشیده شد، هزاران خانه و مغازه یهودیان ویران شد، حداقل 91 یهودی به قتل رسیدند و تعداد بسیار دیگری مورد حمله قرار گرفتند و به شدت صدمه دیدند. بیش از 20000 مرد یهودی دستگیر و به اردوگاه کار اجباری فرستاده شدند و در آنجا مورد بدرفتاری و ارعاب قرار گرفتند.

واقعیت: هرشل گرینزپان مورد حمایت "یهودیت بین‏المللی" یا انجمن ضد یهودستیزی نبود

  • وکرت به کنایه می‏گوید که هزینه زندگی هرشل را برای چندین ماه انجمن ضد یهودستیزی تأمین می‏کرد و می‏پرسد که چگونه هرشل توانست هزینه خریدن تفنگ را بدون حمایت مالی آنان تأمین کند. در واقع، هرشل خانه‏اش را یک شب پیش از قتل ترک گفت و مقداری هم پول با خود به همراه برد. او یک شب را در هتلی ارزان قیمت گذراند و هنوز هم قدری پول اضافی برای خرید تفنگ در اختیار داشت.
  • نه پلیس فرانسه و نه گشتاپوی آلمان هیچ ارتباطی بین هرشل و انجمن ضد یهودستیزی پیدا نکردند. هیچ نوع مدرکی وجود ندارد که هرشل حتی می‏دانست انجمن ضد یهودستیزی هم وجود دارد، چه رسد به اینکه توسط آنها دست به اقدامی بزند یا از طرف آنها تأمین مالی هم بشود. البته انجمن ضد یهودستیزی وکیلی برای هرشل تعیین کرد، اما این اقوام او بودند که از آن انجمن درخواست کمک کردند. هزینه وکیل مدافع هرشل را هم دروتی تامپسون (Dorothy Thompson)، یک روزنامه‏نگار غیریهودی، در ایالات متحده گردآوری کرد.
  • وکرت هم دغدغه ذهنی‏اش شده است یک عده "تحریک‏ کننده" مرموز که به گفته او در شهرها و شهر‏ک‏های آلمان "ناگهان از هیچ جا ظاهر می شوند" و از پلیس محلی، شهرداران، و مسؤولان حزب نازی می‏خواهند در جوامع خود علیه یهودیان دست به اقدامی بزنند. و وقتی هم آنها اقدامی نمی‏کنند، خود این "غریبه‏های مرموز"، با سیخونک زدن به شهروندان بی‏انگیزه آلمانی و ترغیب آنها به شورش، خود دست به این کار می‏زنند.
  • در واقع، این "تحریک کننده‏ها" به هیچ وجه مرموز نبودند. آنها اکثراً "قلدرهای" هیئت‏های محلی، یا گاردهای شاخه‏های محلی حزب نازی (SA)، بودند. سخنرانی گوبلز برای روسای آنها، یعنی رهبران محلی حزب نازی (Gauleiters)، به آنها اجازه داد تا افراد تحت فرمان خود را آزاد سازند تا در خیابان‏ها به حرکت درآیند، به دنبال یهودیان بگردند، آنها را مورد حمله قرار دهند، به قتل برسانند، و مایملک آنها را تخریب کنند..

نتیجه

  • هرشل گرینزپان مورد حمایت "یهودیت بین‏المللی" یا انجمن ضد یهودستیزی نبود. او تفنگ را با پول خود خرید و رهسپار سفارت‏خانه‏ای شد که در آن وام رات را به ضرب گلوله کشت. وکیل اول او به درخواست اقوامش از طرف انجمن ضد یهودستیزی منسوب شد و هزینه او با پولی پرداخت گردید که در ایالات متحده جمع‏آوری شده بود.
  • "یهودیت بین‏المللی" هیچ "تحریک کننده مرموزی"را به منظور آغاز کشتار به سراسر آلمان نفرستاد. آن کشتار را هیتلر آغاز کرد، توسط گوبلز به جریان افتاد، و به دست رهبران شاخه‏های محلی حزب نازی و گاردهای تحت فرمان آنها به اجرا درآمد. هیچ "غریبه مرموزی" وجود نداشت.