ابزارهای آموزشی

صفحه های افسانه/حقیقت

نازی های آلمان باید از ریلهایی با آلیاژ ویژه برای تل های آدم سوزی استفاده می کردند

 

منکران هولوکاست می گویند:

گرمای ایجاد شده در اثر سوزاندن اجساد می توانست ریلهای راه آهن استفاده شده در ساختار کوره را ذوب کند.

افراد اس اس که کوره ها را ساختند و مورد استفاده قرار دادند، بعد از جنگ در محاکمه های مختلف استفاده از ریلهای معمولی راه آهن را در کوره های آدم سوزی شرح دادند. در سوبیبور، کارل اشتریبل که از این اردوگاه در پایان سال 1942 بازدید کرد گفت که "اجاق های ساخته شده از ریلهای راه آهن با یک پایه سنگی محافظت می شد."
بازماندگان هم استفاده از ریلهای راه آهن معمولی را در کوره ها تأیید می کنند. توماس بلات، بازمانده سوبیبور، بازگو می کند که چگونه برای کارگروه ویژه انتخاب شد: "واگنر 5 دقیقه ما را در امتداد راه آهن راه برد، و بعد در نزدیکی مجموعه ای از ریلهای راه آهن که مرتب چیده شده بودند ایستاد. . . در آن هنگام به ما دستور داده شد که ریلی را برداریم. درها دوباره باز شدند و ما از جهنمی دیگر سر در آوردیم. ما به سمت لاگر 3 ‍‍[ناحیه انهدام] رژه رفتیم و ریلها را کنار در گذاشتیم. این روشی بود که با آن شبکه های فلزی کاملاً سوخته هیزم ها عوض می شد. من تعجب می کردم که چرا اس اس با آن همه قدرتش ریلها را در شب می دزدید. اما به نظرم واگنر اس اس باهوش دریافته بود که این روش زحمت اقدام از طریق کانال های عادی را نداشت."
این ریلها نزدیک هر انبار تعمیر و نگهداری راه آهن موجود بود. در حداقل یک مورد، آلمانها ریلها را می دزدیدند و در مواقع دیگر ظاهراً چون به ریلها نیاز داشتند آنها را مصادره می کردند.
در حقیقت، آلمانها تلاش می کردند مصالح مناسبی را برای ریلها پیدا کنند. پل اشتانگل، فرمانده تربلینکا، نقل می کرد: "می دانم اوایل آنها از ریلهای واگن برای ساختن کوره آدم سوزی استفاده می کردند. اما معلوم شد که این ریلها خیلی ضعیف بودند و بر اثر گرما خم می شدند. و ریلهای واقعی راه آهن بجای آنها استفاده شد. "واگنی" که اشتانگل به آن اشاره می کرد کامیون کوچکی بود که از اتاقهای گاز تا گودال های دفن قرار داشت و روی آنها گاریهای مملو از اجسادی بود که زندانیان آنها را هل می دادند.
گزارشهای افراد اس اس و بازماندگان نشان می دهد که بجای ریلهای با آلیاژ مخصوص، از ریلهای معمولی راه آهن در کوره های آدم سوزی استفاده می شد. این ریلهای عادی راه آهن – اگر چه برای وزن سنگین قطارهای پر از بار ساخته شده بود – در بعضی از مواقع باید عوض می شد چون بر اثر گرمای بیش از حد هیزمها ذوب می شدند. این حقیقت گزارش شاهدان عینی را تأیید می کند. گرمای بسیار بالا برای ذوب ریلهای آهن سنگین، کوره های آدم سوزی را در وظیفه مخوفشان کارآمدتر می کرد.
نتیجه گیری
حدس و گمان منکران هولوکاستکه آلمانها از "تیرهای با آلیاژ ویژه" استفاده می کردند، در واقع هیچ اساسی ندارد. هیچ مدرکی وجود ندارد که این تیرها وجود داشتند-تا آن زمان خیلی کم استفاده می شدند- و مدرک معتبری دال بر اینکه ریلهای راه آهن هنگام نیاز از منطقه تأمین می شد، وجود ندارد.