ابزارهای آموزشی

صفحه های افسانه/حقیقت

طراحی کوره های آدم سوزی درست نبود و کار نمی کرد

 

منکران هولوکاست می گویند:

طراحی کوره های آدم سوزی که در آن اجساد سوزانده می شدند در اردوگاههای مرگ تربلینکا، سوبیبور، و بلزک اشتباه بود، و این کوره ها نمی توانستند کار کنند. بنابراین، تعداد افرادی که ادعا می شود آنجا کشته شده اند، نمی توانستند سوزانده شده باشند.

بهترین شاهدان خود مجرمان اس اس بودند که کوره های آدم سوزی را در شهادتهای خود در محاکمه های مختلف بعد از جنگ توصیف کردند.
  • در تربلینکا، افسر اس اس Oberscharführer، هاینریش ماتس، فرمانده ناحیه انهدام، در اولین محاکمه تربلینکا در دوسلدورف آلمان در سال 1964 چنین شهادت داد: ". . . ریلهای خط آهن و بلوکهای بتونی با هم کار گذاشته شدند. لاشه ها روی ریلها روی هم جمع شده بودند. خار و خاشاک در زیر ریلها قرار داده شده بود. روی چوبها بنزین ریخته شده بود. به این ترتیب نه تنها اجسادی که تازه جمع شده بودند سوزانده می شدند، بلکه آنهایی که از قبرها هم بیرون آورده شده بودند سوزانده می شدند."
  • پاول للکو، گارد اوکراینی در تربلینکا، نیز کوره ها را چنین توصیف کرد: "این کوره ها شکل گودال سیمانی بود که عمق آن یک متر و درازای آن 20 متر بود. تعدادی اجاق در بالا با چهار ردیف ریل پوشانده شده بود و این ریلها به درازای یکی از دیواره های گودال بود. اجساد روی ریلها گذاشته می شدند، و با شعله آتش اجاق ها آتش می گرفت و می سوخت."
چنین به نظر می رسد که در کل کوره های آدم سوزی داخل یا روی گودالها ساخته می شدند. بلوکهای بتونی ریلهای راه آهن را در فواصل مشخص تا آخر گودال نگه می داشت. مواد آتش زا درون گودال زیر کوره موردنظر ریخته می شد و گودال با بنزین یا نفت پر می شد. تصویر کوره تربلینکا را می توانید در این سایت ببینید .
اگر همانطور که منکران هولوکاست ادعا می کنند، کوره های آدم سوزی اینقدر ناکارآمد بود، پس چرا در درسدن وقتی خود آلمانی ها اجساد را در این کوره ها می گذاشتند اینقدر کارساز بود ؟ در فوریه 1945، پس از حمله هواپیماهای نیروهای متفق به درسدن،‌آلمان، 6865 نفر نزدیک شهری که به رایش سوم وفادار بود -- در میدان مرکزی Altmarkt سوزانده شدند. چندین عکس وجود دارد که این روند را نشان می دهد از جمله اینها عکسی است که در این سایت نشان داده می شود . (هشدار: این عکس گرافیک است.)
فردریک تیلر، نویسنده روایت تاریخی حمله هوایی درسدن، درسدن: سه شنبه، 13 فوریه 1945 (2004)، ساخت و مراحل ساخت کوره را بررسی می کند و چنین نتیجه می گیرد که "کار به نحو احسن انجام شده بود."
حتی دیوید ایروینگ، که به حکم دادگاه عالی لندن منکر هولوکاست، نژادپرست و ضد یهود است، مراحل سوزاندن را در کتاب خود در سال 1963 درباره حمله هوایی درسدن بسیار منظم و خوب توصیف می کند:
"کوره عظیمی که بیش از بیست فوت طول داشت ساخته می شد. زیر میله ها و تیرآهن های فولادی بسته های چوب و خار و خاشاک گذاشته شد. بالای کوره هر بار چهارصد یا پانصد جسد روی هم گذاشته می شدند و بین هر لایه خار و خاشاک بیشتری قرار داده می شد. . . و سرانجام گالونها گازوئیل، . . روی انبوه قربانیان ریخته می شد. افسر ارشدی تمام حاضران را از میدان آلتمارک بیرون می کرد و کبریت افروخته ای را در این قسمت می انداخت. "
سرانجام بر طبق گزارشات تیلر و حتی ایروینگ، با استفاده از روشی که مشابه کوره های سوزاندن در اردوگاههای عملیاتی رینهارد بود، اجساد تبدیل به خاکستر و تکه های استخوان می شد.
نتیجه گیری
آلمانی ها از بهترین و ساده ترین مکانیسم موجود برای از بین بردن تعداد بسیاری از افراد استفاده کردند. برطبق شهادت خود نازی ها می دانیم که کوره ها چطور در تربلینکا، سوبیبور و بلزک ساخته شدند. آلمانی ها کوره های بزرگی با ارتفاع ثابت از بتون و وفولاد روی گودالهای پر از گازوئیل و نفت ساختند. طراحی این کوره ها ابتدایی اما بسیار کارآمد بود.