ابزارهای آموزشی

صفحه های افسانه/حقیقت

هیتلر هیچگاه دستور هولوکاست را صادر نکرد

 
انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که هیچ دستوری مبنی بر اجازه "راه حل نهائی"، که آدولف هیتلر آن را امضا کرده باشد، یافت نشده است. از آنجا که هیتلر به عنوان رهبر کشور فرمان‏های دیگری را امضا ‏کرده است، فقدان دستوری برای از میان بردن یهودیان نشان می‏دهد که این امر هیچگاه به وقوع نپیوسته است. دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست، و ضدیهود خوانده است، در مقدمه کتابش، به نام "جنگ هیتلر" (1991)، می‏گوید حاضر است "یک هزار پوند به فردی" تقدیم ‏کند "که بتواند دست‏کم یک سند متعلق به زمان جنگ را ارائه دهد که مشخصاً نشان دهد که هیتلر، به عنوان مثال، از واقعه آشویتز با خبر بود...." او در پایگاه اینترنتی‏اش اظهار می‏دارد که "هیچ کس تا به حال آن جایزه 1000 پوندی را كه در همه جا هم آگهی شده... برای دست‏کم یک برگ سند متعلق به زمان جنگ مبنی بر اینکه هیتلر از واقعه آشویتز (هولوکاست) باخبر بوده، تا چه رسد به صدور دستور راه حل نهائی، مطالبه نکرده است."
گرچه این یک واقعیت است که تاکنون هیچ سندی با امضای هیتلر در خصوص اجازه اجرای عملیات بیرحمانه‏ای که ما آن را هولوکاست می‏خوانیم یافت نشده، تاریخدانان به شواهدی متوافق از تمامی سطوح سلسله‏ مراتب نازی‏ها اشاره می‏کنند که مشارکت هیتلر را در تمامی ابعاد این اقدام سفاکانه نشان می‏دهد.

به دلائل زیر بسیار بعید است هیتلر چنین دستوری را امضاء کرده باشد:

سری بودن
  • هاینریش هیملر (Heinrich Himmler)، فرمانده اس‏اس (SS)، در یک سخنرانی که در پوزنان (پوزن - لهستان) در4 اکتبر 1943، در جلسه‏ای با حضور امرای جزء ارتش، ایراد کرد، بر اهمیت سری بودن "تصمیم نهائی" تصریح کرد: "ما هرگز در ملأ عام در باره آن صحبت نمی‏کنیم ... منظورم انتقال یهودیان و از بین بردن نژاد یهود است. نژاد یهود در حال نابودی است -  این واضح است، از میان بردن یهودیان برنامه ماست و ما مشغول به آن هستیم... این برگی است زرین در تاریخ پر افتخار ما که هیچ گاه نوشته نشده است و هیچ گاه هم نوشته نخواهد شد...."
هیتلر معمولاً دستورات بحث‏ برانگیز خود را به صورت شفاهی صادر می‏کرد
  • هیتلر دستوری برای برنامه "کشتار آسان" (T-4 euthanasia) امضا کرد که طی آن 100000 شهروند آلمانی که "فاقد صلاحیت زندگی" شناخته شده بودند به قتل رسیدند. آن دستور پس از جنگ پیدا شد. زمانی که شهروندان آلمانی از اعمال نازی‏ها باخبر شدند و اعتراض کردند، هیتلر مجبور به عقب نشینی شد و برنامه را لغو کرد (گرچه به طور سری ادامه یافت). از آنجا که نوشتن یک دستور کتبی باعث دردسرش شده بود، هیتلر محتاط بود که مجدداً آن کار را انجام ندهد .
  • آدولف ایشمن (Adolf Eichmann) در خاطراتش می‏گوید: "در حدود اواخر 1941 یا اوایل 1942 هایدریش (Heydrich)، رئیس پلیس امنیتی [SIPO] و خدمات امنیتی [SD]، در گفتگویی به من گفت که پیشوا دستور انهدام فیزیکی مخالفان یهودی را صادر کرده است."
"راه حل نهائی" مجموعه‌ای بود از اقدامات گوناگون جداگانه برای رسیدن به هدفی یکسان
  • "راه حل نهائی" در واقع مجموعه‏ای از اقدامات جزئی‏تر بود، شامل اسقرار دادن یهودیان در گتوها، گرسنگی دادن به آنها تا حد مرگ، کشتن آنها در محل، و نهایتاً انتقال آنها به اردوگاه‏های مرگ در لهستان. بنابرین، دستوری "نهائی" محلی از اعراب نداشت؛ در عوض، عملیات جداگانه از طریق دستورات متعدد جداگانه به اجرا گذاشته می‏شدند .
ترس
  • هرچه شکست آلمان اجتناب‏ ناپذیرتر می‏شد، آلمانی‏ها به صورتی منظم تمامی آثار و شواهد اقدامات سفاکانه خود را از میان می‏بردند.

نتیجه

هیتلر به احتمال زیاد هیچگاه چنین دستوری صادر نکرد. ولیکن، تاریخدانان به شواهدی متوافق از تمامی سطوح سلسله‏ مراتب نازی‏ها اشاره می‏کنند، از جمله یادداشت‏های روزانه نازی‏های سرشناسی مانند یوزف گوبلز (Josef Goebbels) و هاینریش هیملر (Heinrich Himmler)؛ نامه‏ها و گزارش‏هایی که بین مأموران اداری، ژنرال‏ها و نازی‏های سطح بالا، شامل هیتلر، در جریان بود؛ و اسناد مهمی که در جریان انهدام قسمت اعظم مدارک و شواهد آسیبی ندیدند. تمامی این شواهد روشن می‏سازند که هیتلر مجوز تمامی این کشتارها را داده بود - حتی اگر خود آغازگر آن نبوده باشد.