ابزارهای آموزشی

صفحه های افسانه/حقیقت

اسناد مربوط به وجود کامیون های حامل گاز جعلی هستند.

 

منکران هولوکاست می گویند:

اسنادی که صریحاً درباره ساخت و استفاده از کامیون های حامل گاز صحبت می کنند "نامعتبر" بوده و منبع آنها "مشکوک" است.

اینگرید وکرت یک انکار کننده آلمانی هولوکاست می گوید دو نامه مشروح موجود درباره وجود کامیون های حامل گاز و استفاده از آنها در شرق جعلی هستند و توسط متفقین برای دادگاه نظامی بین المللی محاکمه جنایتکاران آلمانی اصلی جنگ در سال 1945/46 تهیه شده است.

اسناد مربوط به کامیون های حامل گاز

دو مدرک مستند درباره وجود و استفاده از کامیون های حامل گاز در شرق وجود دارد:
  • نامه ای از طرف آگوست بکر، یک شیمی دان، به والت رائوف، رئیس برنامه کامیون های حامل گاز در برلین که مربوط به 16 ماه مه سال 1942 می شود. بکر جهت بررسی و حل مشکلات مربوط به کامیون های حامل گاز و گزارش امور به رائوف به شرق فرستاده شده بود.
  • یک نامه با عنوان "تغییرات فنی در وسائل نقلیه ویژه مورد استفاده در عملیات و وسائل نقلیه ای که هنور در مرحله ساخت می باشند" از ویلی جاست، یک سرکارگر آلمانی به والتر رائوف که در 25 ژوئن سال 1942 نوشته شده است.

نامه بکر

وکرت در تلاشی برای بی اعتبار کردن نامه بکر، از شهادت نامه ای صحبت می کند که رائوف به اسیر کنندگان خود در سال 1945 داده بود.رائوف گفته بود که وی در دوره ساخت و ساز و استفاده از کامیون های حامل گاز، سرپرست بخش نبوده است و قبل و بعد از آن این مسئولیت را برعهده داشته است. بر اساس این شهادت، وکرت ادعا می کند که نامه بکر جعلی است.
با این وجود، در سال 1972، رائوف از سوی یکی از همکارانش در جلسه محاکمه در آلمان، شهادت دیگری را در سفارت آلمان در سانتیه گو، شیلی می دهد. در آن زمان، خطر اعدام رائوف را تهدید نمی کرد. یک سوگندنامه و شهادت توسط وی نوشته و امضا شد. رائوف در دومین اظهارات خود، قبول می کند که سرپرستی بخش را در زمان طراحی، ساخت و استفاده از کامیون های حامل گاز بر عهده داشته است و خاطر نشان می کند که وی "از بکر خواسته بود یک گزارش مکتوب" درباره استفاده از کامیون ها در شرق به وی ارسال کند. وکرت اصلاً از دومین شهادت رائوف صحبت نمی کند.

نامه جاست

همچنین وکرت صحت و اعتبار نامه جاست به والتر رائوف را زیر سوال برده و به "بار" و "جنس" اشاره می کند. وی ادعا می کند هیچ مدرکی دال بر اینکه منظور از "بار" و "جنس" مردم هستند در درست نمی باشد. با این و جود، جاست اشاره می کند که "بار" به درهای پشتی به شدت فشار وارد کرده و موجب به هم خوردن تعادل کامیون می شود و در نتیجه باید طول بدنه کابین را برای جبران این نقیصه تغییر داد. وی همچنین خاطر نشان می کند که جهت خارج کردن "مایعات رقیقی" که در طول عملیات ایجاد می شود به یک لوله و مجرا نیاز است و بعد از هر عملیات باید "آلودگی های بزرگتر" را در کامیون پاک کرد. همچنین کامیون دارای چراغی است که باید با یک شبکه فولادی در مقابل "بار" محافظت شود. واضح است که هیچ اثاث یا کالای دیگری که به طور معمول بتوان با این کامیون ها منتقل کرد به غیر انسان، نمی تواند "به درها به شدت فشار آورد" کامیون را کثیف کنند و یا لازم باشد از چراغ در برابر آنها محافظت کرد.

نتیجه گیری

وکرت عمداً مدارک و شواهد مربوط به وجود و استفاده از کامیون های حامل گاز را حتی با وجود کلماتی ساده که قابل تحریف نمی باشند، تحریف کرده و یا نادیده می گیرد.
نامه های مربوط به کامیون های حامل گاز "نامطمئن" یا "مشکوک" و جعلی نمی باشند. انکار کنندگان هولوکاست کل داستان را برای خوانندگان خود تعریف نمی کنند. شهادت و اظهارات افرادی که در طراحی، ساخت و استفاده از کامیون های حامل گاز همکاری داشتند به اطلاعات موجود در این نامه ها کمک می کند.