ابزارهای آموزشی

صفحه های افسانه/حقیقت

کامیون های حامل گاز وجود نداشتند

 

منکران هولوکاست می گویند:

هیچ سند معاصری در اثبات وجود کامیون های حامل گاز وجود ندارد. بنابراین چنین کامیون هایی وجود نداشتند.

اینگرید وکرت یک انکار کننده آلمانی هولوکاست ادعا می کند که وجود کامیون های حامل گاز "شایعه" ای است که برای آن "شواهد و مدارک مستند بسیار اندکی" موجود است.

کامیون های حامل گاز چگونه کار می کردند؟ از این کامیون ها در کجا استفاده می شد؟

کامیون های حامل گاز از نوع کامیون های معمولی بودند که به خصوص به یک کابین باری فلزی بدون منفذ مجهز بودند. لوله اگزوز به گونه ای طراحی شد که به جای خروج گازهای اگزوز از لوله عقب، دوباره به کابین بار هدایت شوند. تغییراتی که باعث هدایت مجدد گاز اگزوز موتور به کابین بار می شد به صورت محرمانه توسط مکانیک های آلمان انجام شد. وقتی موتور روشن می شد، افرادی که در پشت کامیون محبوس شده بودند به دلیل وجود مونوکسید کربن یا کمبود اکسیژن یا هر دو دچار خفگی می شدند.
از کامیون های حامل گاز در اردوگاه مرگ چلمنو و در اتحاد جماهیر شوروی استفاده می کردند.

حقایقی درباره اسناد باقیمانده مربوط به کامیون های حامل گاز

بعد از جنگ دیگر هیچ عکس قابل اعتماد یا نمونه واقعی از یک کامیون حامل گاز وجود ندارد. با این وجود، دو نامه وجود دارد که درباره ساختار و کاربرد کامیون های حامل گاز توضیحات روشنی را ارائه می کنند:
یک نامه مربوط به 16 ماه مه سال 1942 می شود این نامه از سوی دکتر آگوست بکر به والتر رائوف نوشته شده است وی مسئول ساخت و آماده سازی و استقرار کامیون های حامل گاز در سطح زمین در برلین بود. رائوف، بکر را جهت بازرسی و استفاده از کامیون های حامل گاز و گزارش اخبار به وی به شرق فرستاد. بکر در نامه در مورد "مکان اعدام" و اینکه معمولاً در خارج از جاده قرار دارد و به همین سبب در هوای نم و مرطوب از کامیون نمی توان استفاده کرد اظهار ناراحتی می کند. وی همچنین متذکر می شود که به علت وضعیت اسفناک جاده های روسی، کابین بدون منفذ سوراخ شده و باعث سردرد راننده ها می شود. همچنین گزارش می دهد که وی روش رانندگی آنها را به گونه ای تغییر داده است که قربانیان بی سر و صدا به خواب رفته و جان بسپارند. "چهره های بدشکل شده و فضولات، چیزهایی که قبلاً قابل مشاهده بود، دیگر دیده نمی شود."
شما می توانید کل متن این نامه را در http://www.ess.uwe.ac.uk/genocide/gasvan1.htm بخوانید.
دومین نامه که دارای مهر "فوق محرمانه" است از طرف ویلی جاست، سرکارگر آلمانی به والتر رائوف در تاریخ 25 ژوئن سال 1942 نوشته شده است. جاست مسئول بازسازی کامیون های قدیمی و ساخت کامیون های جدید بود. او خاطر نشان می شود که طول کابین باری باید کمتر شود. این امر باعث کاهش زمان انجام عملیات می شود. کوتاه کردن طول کامیون ها به استحکام بیشتر آنها به خصوص زمانی که "اجناس" به سمت درهای عقب با ترس و وحشت هجوم می آورند، کمک می کند. او پیشنهاد می دهد یک شبکه فولادی بر روی چراغ ساخته شود تا از آسیب رسیدن از طرف "بار" جلوگیری شود. او همچنین می خواهد یک مجرا به کابین اضافه کند تا "مایعات رقیق" خارج شوند و "کثافت های بزرگتر" باقی بمانند تا بعداً تمیز شوند.
شما می توانید کل متن این نامه در http://www.holocaust-history.org/19420605-rauff-spezialwagen/ خوانده و سند اسکن شده آنرا مشاهده کنید.

نتیجه گیری

وکرت اشتباه می کند. کامیون های حامل گاز وجود داشتند. اسناد باقیمانده نشان می دهند که کامیون های حامل گاز در اواخر سال 1941 و اوایل سال 1942 در برلین طراحی و ساخته شد و سپس به اردوگاه مرگ چلمنو و واحدهای Einsatzgruppen در شرق جهت کمک به کشتار جمعی یهودیان و اقشار دیگر منتقل شدند.