ابزارهای آموزشی

صفحه های افسانه/حقیقت

اطلاعات کتاب شناسی

چاپ این صفحه

کوره جسدسوزی در آشویتز 1 ساختگی است

 
انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که مقامات موزه آشویتز تأیید کرده‏اند که اتاق گاز در آشویتز 1 (اردوگاه اصلی) ساختگی است. دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست و ضدیهود خوانده است، می‏نویسد: "... روزنامه فرانسوی اکسپرس (L'Express) اذعان کرده است که اتاق گازی که به توریست‏ها در آشویتز نشان داده می‏شود ساختگی است و آن را کمونیست‏های لهستانی سه سال پس از جنگ ساختند."
ولیکن، کوره 1 در اردوگاه اصلی "ساختگی" نیست و فضایی است که به صورت اصلی بازسازی شده تا بنای یادبود و نماد تمامی اتاق‏های گاز و کوره‏های مجتمع اردوگاه آشویتز باشد.

تاریخچه کوره 1 در اردوگاه اصلی

در اردوگاه 1 سردخانه‏ای با سه آتشخانه (کوره 1) برای سوزاندن اجساد وجود داشت. در اواخر سال 1941 اتاق سردخانه در کوره 1 کاملاً درزگیری شد، پنج سوراخ در پشت بام ایجاد شد و روی هر یک دودکش‏ کوچکی برای تزریق سیانور از آن به داخل اتاق جاسازی شد، پنکه‏ای بزرگ نصب گردید، و درها طوری باز سازی شدند که گاز نتواند از آنها خارج شود. آن اتاق فقط برای مدت کوتاهی به عنوان اتاق گاز استفاده شد و پس از آن عملیات کشتار دسته‏جمعی به چهار ساختمان اختصاصی دیگر در آشویتز- بیرکناو انتقال یافت. آن ساختمان نخست به انبار و سپس به پناهگاه حمله هوایی برای افراد اس‏اس (SS) تبدیل شد. پس از جنگ، مسؤولان اردوگاه، با استفاده از نقشه‏ها و گواهی شاهدان عینی، آن را به هیئت و ابعاد زمانی که به عنوان اتاق گاز استفاده می‏شد بازگرداندند.

واقعیاتی در مورد اتاق گاز در کوره 1 در اردوگاه اصلی

  • هانس استارک (Hans Stark)، یک از اعضای گشتاپوی اردوگاه، به عنوان شاهد در دادگاه آشویتز در فرانکفورت در سال 1963 حاضر شد. او شهادت داد که تزریق گاز در اردوگاه اصلی "در اتاقی در یک کوره کوچک که برای این مقصود آماده شده بود" اجرا می‏شد. استارک به یاد می‏آورد که بام اتاق گاز مسطح بود و دریچه‏هایی داشت که از آنها "دانه‏های سیانور" را به داخل اتاق می‏ریختند. در حداقل یک مورد استارک شخصاً سیانور را در سوراخ‏ها ریخته بود. استارک پس از جنگ به خاطر آورد که سیانور "همانطور که پایین می‏ریخت به روی مردم افتاد. آنها به شدت به گریه افتادند، چرا که حال پی برده بودند چه داشت بر سرشان می‏آمد.... [پس از] ده یا پانزده دقیقه، در اتاق گاز باز ‏شد. مرده‏ها درهم  برهم در سرتاسر اتاق افتاده بودند. منظره‏ای هولناک بود."
  • فیلیپ مولر (Filip Müller)، یک یهودی اسلواکی، در آوریل 1942 به آشویتز آمد و به عنوان سوخت‏انداز در کوره 1 به کار گماشته شد. کار مولر کشیدن اجساد بود از سردخانه‏ای که اینک به اتاق گاز تبدیل شده بود به آتشخانه‏ها و سوا کردن و برداشتن اشیاء بهادار از لباس‏های به‏جامانده. مولر شرحی مفصل از فرایند آدمکشی در اردوگاه اصلی و بیرکناو ارائه داد. او یک عملیات تزریق گاز را در کوره 1 به یاد می‏آورد: "هنگامی که آخرین نفر از درگاه رد شد، دو سرجوخه اس‏اس درهای آهنی سنگینی را که با لاستیک درزگیری شده بودند به هم کوبیدند و چفت کردند.... آنها درپوش‏ها [دریچه‏های بام] را برداشتند و، تحت حفاظت ماسک ضد گاز، بلورهای سبز- آبی گاز کشنده را درون اتاق گاز ریختند."
  • آخر آنکه، یک مطالعه قانونی، رسمی و بسیار دقیق اتاق‏های گاز در سال 2000 عکسی را از بام کوره 1 پیدا کرد که مشخصاً پنج سوراخ را در بام نشان می‏داد که، پس از تبدیل ساختمان از اتاق گاز به پناهگاه حمله هوایی در اواخر 1944، مجدداً درزگیری شده بودند. آدام زلوبنیکی (Adam Zlobnicki) ترمیم سوراخ‏ها را در بام به خاطر می‏آورد: "کسانی که آنها را بازسازی کردند کارشان ساده بود، چرا که حفره‏های سابق آثار مشخصی داشتند.... بنابرین، آنها مجدداً در همان مکان‏ها دریچه ‏ها و دودکش‏های کوچک را علم کردند." سوراخ پنجم بازگشایی نشد.

نتیجه

کوره 1 در اردوگاه اصلی "ساختگی" نیست و فضایی است که به صورت اصلی بازسازی شده تا بنای یادبود و نماد تمامی اتاق‏های گاز و کوره‏های مجتمع اردوگاه آشویتز باشد.