ابزارهای آموزشی

صفحه های افسانه/حقیقت

فقط موتورهای بنزینی می توانند گازهای سمی کافی جهت کشتن افراد تولید کنند

 

منکران هولوکاست می گویند:

در نتیجه مطالعات برگ فریدریک، یک منکر آمریکایی هولوکاست، "محققین هولوکاست" "ناامید" شدند زیرا در ارتباط با قتل عام 1.5 میلیون یهودی در اردوگاه عملیاتی راینهارد با استفاده از اگزوز موتور دیزلی، شواهد بسیار اندکی در دست دارند.

آیا ما می دانیم چه نوع موتوری در اردوگاه های مرگ عملیاتی راینهارد یا کامیون های گاز استفاده می شد؟

ما هیچ مدرک واقعی مستقیمی در ارتباط با نوع موتور مورد استفاده در دست نداریم زیرا هر سه اردوگاه کاملاً تخریب شده است، موتورها نابود شده اند و هیچ کامیون گاز تأیید شده ای تاکنون یافت نشده است. بنابراین دانسته های ما بر اساس گفته های شاهدان عینی-بازماندگان و مجرمین است. به همین دلیل برخی اوقات بین شهادت شاهدان درباره نوع موتورهای مورد استفاده در اتاق های گاز در اردوگاه مرگ ناهماهنگی وجود دارد.   برخی از شاهدان موتورها را از فاصله ای دور مشاهده کرده یا صدای آنها را شنیده اند بنابراین نمی توانند دقیقاً نوع موتورها را مشخص کنند.  برخی نیز با منتهی حسن نیت به دلیل داشتن دانش مکانیکی اندک حتی پس از دیدن این موتورها نمی توانند نوع آنرا مشخص کنند و برخی فقط اطلاعاتی را که از سایرین در مورد نوع موتورهای مورد استفاده شنیده اند تکرار می کنند.
بهترین منبع اطلاعاتی درباره موتورهای مورد استفاده افراد اس اس هستند که این موتورها را نصب کرده و از آنها نگهداری می کردند.  سایر افرادی که در شرایط خاصی از نزدیک موتورها را دیده اند یا با آنها کار کرده اند می توانند منابع اطلاعاتی قابل اطمینانی در این مورد باشند.
در سابیبور:
فریتز هودل و اریش فونخ از افراد اس اس، "Gasmeisters" (مسئولین گاز) در سابیبور بودند. این افراد مسئول نصب، تعمیر و نگهداری و استفاده از موتورهای مخصوص اتاق های گاز بودند.
  • در جلسات دادگاه سال 1963، این دو نفر در مورد مدل موتور و قدرت اسب بخار آن مخالف بودند اما هر دو بر این عقیده بودند که این موتورها از نوع موتور بنزینی بوده است.
  • به خصوص فونخ اظهار کرد که موتور مورد استفاده در سابیبور دارای یک کاربراتور بوده است که موتورهای دیزلی فاقد آن هستند: "ما موتور را پیاده کردیم. آن یک موتور سنگین پترول [بنزینی] روسی (احتمالاً متعلق به یک تانک یا تراکتور) و دارای قدرت 200 اسب بخار بود (موتور کاربراتور، هشت سیلندر، خنک کننده آبی). ما موتور را روی یک ستون بتونی قرار دادیم و لوله ای را به خروجی اگزوز وصل کردیم. سپس موتور را امتحان کردیم. ابتدا کار نمی کرد. من احتراق و سوپاپ را تعمیر کردم و ناگهان موتور روشن شد. شیمیدانی که من او را از اردوگاه بلزیک می شناختم با یک وسیله اندازه گیری به منظور اندازه گیری غلظت گاز به درون اتاق گاز رفت."
بنابراین ما می توانیم به طور منطقی نتیجه گیری کنیم که موتور مورد استفاده در سابیبور یک موتور بنزینی بوده است.
در بلزک:
  • ما هیچ شهادتی از کاربران اس اس موتورها در بلزک در دست نداریم.  
  • از نظر افسر اس اس، کرت گیرستین، که از اردوگاه در اوت سال 1942 دیدن کرده بود، موتور مورد استفاده یک موتور دیزلی بود. با این وجود، او فقط صدای موتور را شنیده بود و آن را ندیده بود بنابراین شهادتش برای هدف ما قطعی و نهایی نیست. 
اما، دو شاهد عینی دیگر موتور مورد استفاده را در بلزک دیده و به آن دست زده بودند.
  • رادولف ردر، یکی از دو بازمانده از بین 600,000 نفر یهودی یا بیشتر که در بلزک به قتل رسیدند، در سال 1944 در کمیته ویژه بررسی جنایات آلمانی ها سخنرانی کرد. او گفت که هر روز 4 تا 5 قوطی بنزین (kanistry benzyny) را به موتورخانه اتاقهای گاز می برده است. به نظر وی آن یک موتور “maszyna/motor pedzony benzyna” بود (موتوری که با بنزین کار می کند). 
  • ازنظر یک متخصص برق لهستانی به نام کازیمیر چرنیاک که در ساخت اتاق های گاز و اتاقک موتور در سال 1942 همکاری داشته است آن موتور از نوع بنزینی بوده است.
  • هر دو شاهد عینی از کلمات لهستانی برای بنزین (benzyny/benzyna) استفاده کردند و نه دیزل که olej napedowy گفته می شود.
بنابراین، در اردوگاه مرگ بلزک، گیرستین که صدای موتور را شنیده و آن را ندیده است، ادعا می کند که این یک موتور دیزلی بوده است. دو نفر دیگر که موتور را دیدند اظهار داشتند که این یک موتور بنزینی بوده است.  شواهد قوی تری (که توسط دو نفر مستقلاً بیان شده) نشان می دهند که موتور مورد استفاده در بلزک یک موتور بنزینی بوده است.
در تربلینکا:
به نظر می رسد احتمالاً از دو موتور دیزلی در تربلینکا استفاده می شده است.گوستاو مونزبرگر از افراد اس اس که در بخش مرگ اردوگاه کار می کرده است، بعد از جنگ اینگونه اظهار می کند:
  • “وقتی همه اتاقها از 3000 یهودی پر شد، قفل های آهنی درهای سنگین چوبی بسته شدند.  در این موقع من به راهرو رفتم و در اتاق موتورها را باز کردم، و به اشمیتز یا زانکر برای روشن کردن موتورهای دیزلی علامت می دادم. موتورهای تانک T-34 روسی توسط سه نفر اوکراینی و یک یهودی روشن شدند. این موتورها مقدار زیادی دیزل نیاز داشتند. اشمیت دیزل را از گاراژ موجود در اردوگاه پایینی در قوطی های 20 لیتری می آورد. این عملیات 20 دقیقه طول کشید. . . سپس اوکراینی ها درهای راهرو را باز کردند و من به قسمت غربی ساختمان رفتم. آنجا من تخلیه و تمیز کردن اتاق ها را نظارت می کردم. در همین زمان هوای اتاق ها را تهویه می کردند. همه این کارها 40 دقیقه طول کشید." 

نتیجه گیری

از شهادت و اظهارات افراد اس اس که موتورها را نصب کرده و استفاده می کردند و اظهارات بازماندگان هولوکاست و افرادی که به موتورها دسترسی داشتند ما به طور منطقی به نتایج زیر می رسیم:
  • در سابیبور از یک موتور بنزینی استفاده می شده است.
  • در بلزک از یک موتور بنزینی استفاده می شده است.
  • در تربلینکا از دو موتور دیزلی استفاده می شده است.
  • حداقل برخی از کامیون های گاز دارای موتورهای بنزینی بودند.
هنگام بررسی مدارک و شواهد مربوط به انواع موتورهای مورد استفاده در اردوگاه و کامیون های گاز، مشخص می شود که متخصصین هولوکاست مسئول، در پاسخ به "حقیقت گویی" منکرین هولوکاست، "کناره گیری" نکرده و شواهد را "تحریف" و "دستکاری" نمی کنند. "انتقاد منکرین هولوکاست مبنی بر اینکه "متخصصین هولوکاست " داستان خود را در نیمه راه در پاسخ به بحث های منکرین هولوکاست تغییر می دهند، اصلاحات لازم و عادی در سوابق تاریخی است، که به دنبال یافتن اطلاعات دقیقتر صورت می پذیرد.