ابزارهای آموزشی

صفحه های افسانه/حقیقت

کوره‏ها در آشویتز نمی‏توانستند اجساد 1.1 میلیون یهودی را از میان ببرند

 
انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که کوره‏ها در آشویتز به هیچ وجه نمی‏توانستند جنازه‏های 1.1 میلیون یهودی را که قاعدتاً در آنجا مرده‏اند از میان ببرند. آنها استدلال می‏کنند که حتی سوزاندن یک جسد در یک کوره عادی غیرنظامی هم ساعت‏ها به طول می‏انجامد. فرد لوکتر (Fred Leuchter) در "گزارش لوکتر" ادعا می‏کند از آنجا که کوره‏های جدید یک جسد را در 1.25 ساعت می‏سوزانند، یا 19.2 جسد را در 24 ساعت، این به آن معنی است که این امر در مورد آشویتز- بیرکناو نیز صحت دارد و "تنها" 85092 جسد را ممکن است در آنجا سوزانده باشند.
ولیکن، مسؤولان آشویتز دغدغه احترام به مردگان را نداشتند و واضح است که پیرو قوانین مدنی سوزاندن مردگان هم نبودند. آنها اجساد بسیاری را همزمان می‏سوزاندند و برای تیز نگه داشتن آتش مدام اجساد دیگری را هم اضافه می‏کردند. بنابرین، استناد به فرایند غیرنظامی سوزاندن مردگان به این عنوان که کوره‏های آشویتز- بیرکناو نمی‏توانستند از پس این تعداد جسد برآیند قیاسی است مع الفارق.

ظرفیت سوزاندن اجساد در جهان غیرنظامی چیست؟

  • در کوره‏های عادی غیرنظامی، بر اساس قوانین و از روی احترام به مرده و خانواده‏هایشان، هر یک از اجساد را باید جداگانه سوزاند تا خاکسترش جمع‏آوری‏ و به خانواده‏اش بازگردانده شود. هر مورد سوزاندن، به طور متوسط، بسته به کوره و جسدی که سوزانده می‏شود، بین یک تا دو ساعت به طول می‏انجامد.

فرایند سوزاندن در آشویتز- بیرکناو

  • در آشویتز مأموران احترامی برای مردگان قائل نبودند. اجساد متعدد را همزمان می‏سوزاندند. دهانه‏های کوره‏ها را (که در واقع راه دسترسی به آنها بودند) با تمام ظرفیت ممکنشان پر می‏کردند. هنگامی که اولین اجساد شروع به سوختن می کردند، تعداد دیگری را اضافه می کردند تا آتش را تیز نگهدارند، از این رو سوخت ناچیزی لازم بود تا این فرایند ساعت‏ها یا روزها ادامه یابد.

شواهد عینی در مورد سوزاندن اجساد متعدد

  • هنریک توبر (Henryk Tauber)، یکی از زندانیان کارگر (Sonderkommando) که در کوره‏های  1، 2، و 5 کار می‏کرد، به یاد می‏آورد که: "روال کار از این قرار بود که اولین جسد را طوری قرار می‏دادند که پایش به سمت دهانه کوره، پشتش به سمت پایین، و صورتش به طرف بالا باشد. بعد جسد دوم بر روی اولی گذاشته می‏شد،  باز صورتش به سمت بالا، ولی سرش به سمت دهانه.... ما مجبور بودیم سریع کار کنیم، چون اجسادی را که اول می‏گذاشتیم سریعاً شروع به سوختن می‏کردند و دست‏ها و پاهایشان بالا می‏آمد. اگر ما یواش کار می‏کردیم، بار گذاشتن قسمت دوم جسدها سخت می‏شد.... اجساد بچه‏ها را با بزرگسال‏ها با هم می‏سوزاندیم. اول، دو بزرگسال را می‏گذاشتیم، بعد هر چند تا بچه که دهانه گنجایشش را داشت. گاه تا پنج یا شش بچه جا می‏گرفت."
  • رودلف هوس (Rudolf Höss)، فرمانده آشویتز، روایت توبر از سوزاندن اجساد متعدد در هر دهانه را تأیید می‏کند: "بسته به اندازه اجساد، تا سه جسد را می‏شد با هم از راه یک دهانه داخل کوره قرار داد. زمان مورد نیاز برای سوختن هم بسته به تعداد اجساد در هر قـَرع بود، ولی به طور متوسط بیست دقیقه طول می‏کشید."
  • دستورالعمل‏های شرکت توپف (Topf)، سازنده کوره‏ها، در سپتامبر 1941 توصیه می‏کرد که "همینکه محفظه داخل کوره‏ها کاملاً قرمز شد، اجساد را می توان یکی پس از دیگری در داخل کوره قرار داد." این نامه مجدداً هشدار می‏دهد که نباید گذاشت کوره‏ها سرد شوند. بر اساس محاسبات شرکت توپف، نتیجه این کار صرف زمانی معادل 25 دقیقه برای سوختن هر جسد است.

نتیجه

  • مأموران آشویتز دغدغه حرمت به مردگان را نداشتند و واضح است که از قوانین مدنی سوزاندن مردگان هم تبعیت نمی‏کردند. آنها چندین جسد را با هم می‏سوزاندند، و مرتباً هم به آن اضافه می‏کردند تا آتش خاموش نشود.
  • بنابراین، استناد به شیوه‏های مدنی سوزاندن اجساد برای اثبات اینکه کوره‏ها در آشویتز- بیرکناو نمی‏توانستند از پس این تعداد جسد برآیند قیاسی است نادرست.